• afbeelding1
  • afbeelding3
  • afbeelding4
  • Zwemstart Maasdijk Triathlon
  • Het gaat goed met Sander in een beklimming tijdens de Ironman 70.3 Luxemburg 2016
  • Hans Strating tijdens het looponderdeel van de Ironman 70.3 Luxemburg 2016

De hele van Almere

Donderdagmiddag vertrek ik naar de camping. Dit jaar pak ik één dag extra in Almere om optimale rust te hebben, zeker op de vrijdag. Savonds gezellig bij de familie Ariëns op de koffie die ook op de camping staan. Dan op tijd naar bed.

Vrijdagochtend is alleen maar rustig aan doen en nog eens een heerlijke cappuccino bij de Ariëns drinken, Donald is er dan ook, het is gezellig. Begin van de middag naar de Esplanada toe voor de wedstrijdbriefing, registratie en fietsen en wissel-tassen plaatsen. Hans, Bjorn en Jan-Ivo als supporter zijn er ook. Alles gaat soepel. Ja toch wel heel erg gaaf dat ik mijn fiets mag plaatsten in de zone voor de Long Distance triatleten. De afgelopen 2 jaar dat ik in Almere de halve deed heb ik daar met heel veel respect naar gekeken. En nu mag ik er tussen staan. Voel me trots.

Om half zes begint de pasta party, de doorstroom gaat langzaam dus we moeten een uur in de rij staan maar met wat onderlinge humor vermaken we ons wel. Het eten is erg goed dus zeker het wachten waard. Savonds om negen uur naar bed om lekker te slapen. Dan word ik om kwart over negen wakker gebeld maar het is mijn moeder dus helemaal oké. Ze geeft nog de laatste lieve aanmoedigingen en wenst me veel succes. Dan slapen, erg vast slapen is het niet maar kan wel voelen dat ik rust. Sochtends om kwart voor vijf de wekker en met Willem afgesproken om elkaar om half zes voor de zekerheid te bellen dat we allebei wakker zijn. Even snel gedoucht om lekker fris aan de start te beginnen, 3 witte boterhammen met jam en appelstroop, koffie en glas melk. Om 6 uur Willem opgepikt bij zijn huisje, tas met allerlei spulletjes afgegeven aan Esther. In de tas zit onder andere het loopshirt met de nieuwe Trioss-logo dat ik van Donald mag lenen om mooi op de finish foto te staan. Ja, op alles voorbereid ?.

Bij de transitiezone aangekomen de banden opgepompt, bidon geplaatst en laatste check. Alles is top. We komen Hans nog tegen en wensen elkaar succes. Dan een beetje slenteren, wachten, genieten en zenuwachtig zijn. Rond zevenen de wetsuit aan en de groene after-race-bag afgeven. Dan nog zoeken hoe bij de zwemstart te komen, juist ja door de spanning niet meer alles helder zien. Maar goed we hebben het gevonden en we staan in de rij om in het water te gaan. De pro’s starten eerst maar daar heb ik eigenlijk geen aandacht voor.170909 1 170909 2 We gaan in het water en ik maak een inschatting wat een goede plek is. Blij dat ik in LD start, zijn minder deelnemers dan de MD dus hoop op minder zwemgeweld. Nou dat is dus niet uitgekomen. De eerste 500 meter is behoorlijk tikken uitdelen en ontvangen. Nu vooral tegen mezelf zeggen om rustig te blijven, de dag is nog lang en de paar minuten tijdverlies bij het zwemmen maakt niet uit dus laat andere deelnemers voor. In mijn gedachten was de afstand tussen de eerste en tweede boei kort maar dat is dus een denkfout, het duurt best lang. Dan het mooie rechte stuk tussen tweede en derde boei, gelukkig nu meer ruimte dus heerlijk in mijn eigen slag ontspannen gezwommen en kan er van genieten. Zo blij dat ik kan genieten van de borstcrawl, dat was 4 jaar geleden wel anders toen ik vanaf nul begon bij Joop. Aan het eind van de tweede ronde word ik ingehaald door de snellere MD-ers. Doordat zij denken heel dicht langs mij te moeten zwemmen en tikken uit delen word ik even onrustig maar goed wederom besluit ik om rustig te blijven en mijn eigen race te racen. Dat helpt. Uit het water ben ik trots, toch maar mooi 3,8 km (zal vast wel meer geweest zijn) gezwommen, mijn langste afstand ooit! Dan is het oriënteren: rechtop staan en vooruit lopen zijn plotseling behoorlijke opgaven. Rennend naar de transitie-zone staat Jan-Ivo aan te moedigen, het duurt even voordat ik het door heb, ben nog in trance van het zwemmen maar dan komt de smile op mijn gezicht. Top die support! En helemaal als Jan-Ivo zegt dat Bjorn maar net voor mij uit het water is gekomen. Ja het zwemmen ging heel soepel, vooral aandacht op horizontaal blijven, het water voelen, naar achter duwen en zelf voorwaarts. Met een tijd van 1 uur 18 ben ik zeer tevreden en naar mijn gevoel had ik echt wel 10 minuten sneller kunnen zijn maar ja de dag duurt nog lang en het is de krachten verdelen en ja… ook genieten, dus dan maar iets minder persen.

170909 3 Het wisselen ging goed, ik was er gelukkig niet te zenuwachtig, de wissel duurde 13 minuten dus lang maar goed voor mij is maar één doel belangrijk: de finish halen en daar is rust en focussen op de duurprestatie belangrijker bij. Ik heb 4 reserve bandjes bij me en spullen om de ketting te repareren mocht ie stuk gaan. Ja ik heb een jaar heel veel energie in deze dag gestoken dat er geen DNF gaat komen vanwege dit soort redenen. Op de fiets word ik ingehaald maar no worries ik rijd mijn race en voel welk tempo goed is. Wel verbaasd over mijn hartslag die ligt zeker 15 tot 20 slagen hoger dan dat bij dit tempo hoort. Het zwemmen en de wissel hebben dus meer impact dan ik dacht. Ik volg het advies van de ervaren Trioss-ers, eerst bij het fietsen de hartslag naar beneden brengen. Na een uur zit de hartslag op het normale niveau, dat geeft rust in het koppie. Nu goed voelen en mijn eigen tempo aanhouden. Maar mijn buik is niet happy, ik besluit door te fietsen in de hoop dat het over gaat maar dat is niet zo. Dan bij volgende 3 drankstations naar de wc geweest, kost veel tijd maar gelukkig komt mijn buik tot rust. Waarschijnlijk komt de buikpijn door blind het voedingsplan volgen zonder te luisteren naar mijn lichaam. Dat is niet handig, I know maar ja weer wijzer geworden. En het loskomen van de zenuwen van de afgelopen tijd (als ik eerlijk ben: maanden) zal ook hebben bijgedragen aan de buikpijn. Nu besluit ik geen energy-gels meer te pakken dat is nu een te zware belasting. Het alleen sportdrank en water nemen voelt inderdaad een stuk beter. De eerste keer over de dijk is een feestje: wind achter en lekker fietsen. Bij het ingaan van de tweede ronde weer het besef van het vandaag de hele doen. Mmmm speciaal gevoel. 170909 4Ook staat Jan-Ivo net voor een drankpost, leuke verrassing. Wel is het harder gaan waaien en we krijgen een paar flinke buien over ons heen. Dan is het wat minder genieten en vraag me zelfs af waarom ik dit doe: met volle wind tegen en flinke regenbui gaan fietsen als hobby. Zelfs het opgeef-spook komt even buurten, brrr. Nu heb ik de tools van de Avatar training hard nodig, onder andere even de ruimte aan dit gevoel geven om dan weer vol de aandacht te richten op het doel van vandaag: de fysieke inspanning leveren en de hele volbrengen, no matter what. Op de kilometer teller zie ik dat ik nog maar 20 kilometer hoef. Mmm dat is lekker want met het fietsen ben ik nu toch wel klaar. Op de één of andere manier gaan de laatste kilometers heel langzaam of in ieder geval lijkt dat zo dus besluit voorlopig niet meer naar de kilometerteller te kijken maar gewoon te richten op het fietsen. Dan rechtsaf richting de transitie-zone, dat voelt wel heel erg lekker. Maar potjandorie de afstand is geen 180 km maar 183… da’s best een groot verschil als je denkt dat je er al bent. Hup afstappen en de fiets plaatsen. Naar de wisselkelder om om te kleden, hé Hans is er ook. We kletsen wat en Hans zegt dat Willem is afgestapt, hmm jammer maar misschien wel wijs, het is tenslotte ‘maar’ een hobby en volgend jaar weer nieuwe kansen. Hans en ik besluiten samen te lopen. Ik ga alvast naar buiten om van de wc gebruik te maken. Dan lopen we samen het parkoers op en wensen elkaar succes. Al snel blijkt dat samen lopen niet handig is en we besluiten ieders eigen tempo te lopen. Na een paar honderd meter staan de eerste Trioss supporters er al, wauw wat is dit gaaf! De eerste twee rondes gaan soepel en ik geniet. Het weer is ook beter geworden, de zon schijnt en het is niet warm maar een goed hardlooptemperatuur. De familie Ariëns en Donald staan ter hoogte van de camping, Johan en Jan-Ivo net voor de finish en Rifka en Etiënne net na de finish. 170909 6170909 5 Ook de familie Hanegraaf staat er. Damn als jullie eens wisten wat voor een boost dat dat geeft! Thanks! En dan de derde ronde, ojee een flinke dip. Ik word bang dat als dit blijft dat het een heel lange en zware avond wordt. Ter hoogte van de camping staan de Ariëns en Donald weer, op dat moment was ik aan het wandelen maar door hun aanmoedigingen ga ik weer hardlopen en lach naar hen. Of zoals Donald het treffend zei ‘als een boer met kiespijn’. Dan dus alles inzetten wat ik afgelopen tijd geleerd heb: aandacht op technisch correct lopen: rechtop, armen actief meebewegen, hoge pasfrequentie, schouders recht, niet 3 meter voor je kijken maar verder voor je kijken. En de aandacht verplaatsen naar de lantaarnpaal voor me. O kijk daar nog een lantaarnpaal, daar een drankpost, daar een kilometerbordje (yeah weer een kilometer verder), daar supporters enz. Bij het ingaan van de vierde ronde zie ik tot mijn verrassing Marjolein, wauw wat geweldig dat jij er bent en steunt!! En je weet het: met jouw steun kon ik zelfs genieten van de laatste drie ronden! De bovenbenen worden beetje bij beetje moe-er en harder maar het is niet onoverkomelijk. Ik besluit van drankpost tot drankpost te lopen, bij elke post goed te drinken en dan mag ik even wandelen van mezelf met als excuses anders kan ik niet goed drinken en drinken is belangrijk. Wel maak ik bij het wandelen snelle en korte passen om de benen actief te houden en vastslaan te voorkomen. Ook zie ik dat een goede eindtijd mogelijk is dus daar doe ik mijn best voor. In het vierde rondje als de zon zakt kom ik een paar honderd meter lang langs de waterrand een hele zwerm muggen tegen. De mond anders houden om de muggen buiten de deur te houden lukt redelijk. Tot mijn grote verbazing voel ik me eigenlijk behoorlijk fit als ik het vijfde rondje inga (ik heb nog nooit zo ver gelopen ?). De speaker bij de doorkomst maakt er een mooi feestje van en geeft op een grappige manier absoluut een duwtje in de rug. Ook nu weer de aanmoedigingen van Trioss-ers en Marjolein zijn zo’n geweldige opsteker, daar geniet ik met volle teugen van. En wat gaaf die kilometerbordjes te zien, ik ben trots wauw I am doing this! In het vijfde rondje wordt het kouder dus gelukkig zijn de muggen weg maar ik merk wel dat mijn kleren nat zijn en het moeite kost om warm te blijven. En dan, yeah de laatste ronde in. Eigenlijk ben ik totaal in ongeloof over het gemak waarin dit gaat. Ik heb me maandenlang zorgen gemaakt over de laatste looprondes maar dit is een feestje. Maandenlang lopen worstelen met de kuiten, sportarts bezocht, fysiotherapie, intapen, massages, oefeningen thuis, andere loopstijl en nu helemaal nul komma nul last van kuiten. En nog ruim voldoende energie, alle trainingsarbeid lichamelijk met Trioss en bewustzijn met Avatar trainingen laten nu hun resultaten zien. Maar goed: de laatste ronde! De Trioss-ers wachten me op net bij de start van de zesde (en laatste!!) ronde. Wauw ik word overmand door hun enthousiasme en energie. Dit is onvoorstelbaar zo’n support, ik kan mijn tranen net bedwingen. Ik had langer bij jullie willen staan en ervan genieten maar dan was ik gaan janken. Zo geweldig, zij overhandigen mij het nieuwe loopshirt en vragen of ik meer nodig heb. Ik doe het shirt aan en begin snel weer met lopen. Een paar lopen nog even mee met geweldige smiles en in hun ogen fantastische energie. Wauw. En we roepen tegen elkaar: je gaat het flikken!!!! Die hele finishen!!! Yeah!!! Damn dit gevoel is zo speciaal. Vorig jaar als doel gesteld, heel veel voor gedaan en nu realiseren!! De laatste ronde loop ik met vleugels om en met moe-e benen. Het voelt alsof die kilometerbordjes er allemaal speciaal voor mij staan om aan te geven dat ik er bijna ben. Bij elke drankpost bedank ik de fantastische vrijwilligers voor hun geweldige steun en zij feliciteren mij. Een paar keer word ik ingehaald door een medic-motorrijder die vraagt hoe het gaat. Met volle overtuiging zeg ik dat het goed gaat. De benen worden wat moe maar de rest van lijf en geest is topfit! Het koelt nu wel af, zeker langs de waterkant dus ik ben blij met het extra loopshirt want dat houd me goed warm. Dan over het bruggetje linksaf, een supporter zegt ‘je bent er bijna nog een tweehonderd meter’. Nou dat is volgens mij niet waar maar vijfhonderd meter lopen vind ik ook helemaal top. Zo blij zo ongelooflijk dat ik dit geflikt heb. Ik zie een andere deelnemer voor me langzaam lopen en besluit dat met een goede sprint ik voor hem wil finishen. Ook die sprint gaat zo verbazingwekkend eenvoudig. Het gevoel in mijn lijf is helemaal top. Dan rechtsaf het stadium in……… Ja welke woorden moet je hiervoor gebruiken. 170909 7 170909 8170909 9Rode loper, harde muziek, juichende mensen, de speaker die keihard mij aankondigt en dan linksaf, ja linksaf naar de finish. Daar staan de Trioss-ers te schreeuwen en juichen, ik kijk ze even aan, wauw wat speciaal. Handen de lucht in en besluit met volle teugen te genieten, alle gevoel-sensoren staan aan. De laatste meters wandel ik om mezelf volledig toe te staan dit moment goed te beleven. Voor mijn gevoel duurt dit allemaal tientallen seconden, later op het filmpje zie ik dat het seconden waren. Wauw zo ontzettend blij, ik krijg de medaille en voel me geweldig, absoluut niet stuk (honderdduizend keer beter dan wat ik van te voren dacht). Marjolein staat na de finish met een fles champagne en Donald komt erbij. Damn I did it!!!! Zwemmen geweldig, fietsen was doorzetten en lopen was een feestje! Nu oppassen dat ik geen kramp krijg… in de mondhoeken dan wel te verstaan want de smile is groot en zit in mijn hele lijf. Maximaal genieten. Ik had hier nog uren willen staan en deze ervaring blijven voelen maar wordt vriendelijk gevraagd door te lopen naar de schouwburg. De opvang door de vrijwilligers is fantastisch en krijg mijn finisher-shirt. Binnen opgevangen door een andere vrijwilliger die bij alles helpt, zo vriendelijk en ook wel een beetje nodig want door het stilstaan bij de finish worden de bovenbenen hard. Ze pakt de after-race-tas, 2 warmhoud-folies die echt wel nodig zijn en brengt een bouillon en chocomel. Top. De bouillon smaakt heerlijk na zo’n dag sportdrank, cola en water. In mijn logica denk ik friet te gaan eten, vast voedsel met veel energie en zouten dat zal vast goed zijn. Maar na 5 frietjes zegt mijn buik het er niet mee eens te zijn dus de rest laat ik staan. Dan heerlijk douchen onder een hete waterstraal. Daarna in de atleten ruimte nog even genieten van het voelen gefinisht te zijn. Mmm. Dan de fiets en tassen ophalen. De achterband is lek en bij het uitpakken van de wedstrijdkleding zie ik dat het zwembrilletje stuk is. Het voelt voor mij dat er een aantal beschermengeltjes hebben meegedaan om een heel mooie dag te maken.

In het campinghuisje aangekomen krijg ik het plotseling erg koud. Snel de verwarming op standje maximaal en in bed. Dan genieten van alle app-jes, alleen Trioss heeft al 177 berichten. Mmmm genieten van alle mooie berichten, foto’s, filmpjes, aanmoedigingen en felicitaties. Damn wat een heerlijk gevoel.

Iedereen echt hartelijk bedankt voor al jullie adviezen, steun voor en tijdens de wedstrijd, aanmoedigingen langs het parkoers, via app of andere vormen en de felicitaties. Deze ervaring is geweldig waar ik de rest van mijn leven van blijf genieten.